Portugalia [7] - Algarve

Jeśli chodzi o wycieczki, to narobiłam sobie niesamowitych zaległości. Jeszcze we wrześniu pojechaliśmy na zorganizowaną przez ESN Aveiro wycieczkę do Algarve. W dwóch słowach? Prawdziwe wakacje. Takich, jakich nie miałam już dwa lata.

In September we went to the trip to Algarve organized by ESN Aveiro. Speaking shortly? Real holidays. Holidays that I haven't had for the last two years.

Algarve to region na południu Portugalii, słynący z przepięknych plaż, klifów i ładnej pogody - tyle wystarczyło, żeby mnie przekonać do wyjazdu :)

Wyjechaliśmy w piątek wczesnym rankiem, zaliczając spory czasowy poślizg przez spóźnienia i postoje na siku. Całą drogę poświęciłam na odsypianie i ładowanie akumulatorów na kolejne 3 dni, więc na miejsce dotarłam w świetnym humorze. Później okazało się, że niestety zamiast 5e kaucji na osobę każdy z nas musi zapłacić 25. Pewnie bym się tym przejęła, gdyby nie fakt, że postanowiłam spędzić bardzo beztroski weekend i na wszystko reagowałam refrenem piosenki:

Algarve is a region in the south of Portugal, famous for its beautiful beaches, cliffs and nice weather - that was enough to convince me to go :)
We left early on Friday morning, delayed by people being late and stops for peeing. I devoted all the way to sleeping and charging the batteries for the next three days, so  got to our destination in a perfect mood. Later it turned out that, unfortunately, instead of 5e deposit per person, each of us has to pay 25. Probably I would be quite upset about it, but I had decided to spent absolutely carefree weekend and my only comment to everything was the chorous of this song:

I tak nucąc "I don't care, I love it" na wszystkie organizacyjne niedociągnięcia bawiłam się cudnie!

Dojechaliśmy do Alvor dość późno, ale po zakwaterowaniu (super apartamenty, mięciutkie łóżka, puszyste ręczniczki, kuchnia wyposażona lepiej niż u mnie w domu i plazma na ścianie...) i przygotowaniu jedzenia i tak pojechaliśmy na plażę. Myślę, że nawet największym sceptykom tej wycieczki po wyjściu na plażę humory znacznie się poprawiły...

We have managed to get to Alvor quite late, but after check-in (cool apartments, soft beds, fluffy towels, kitchen better than in my hous and plasma on the wall) and preparing something to eat we went to the beach. I think that  the mood of even the biggest skeptics of this trip significantly improved when we enter the beach...

Od lewej: Olga, Karolina, Alessandra, Patryk, Arianna Ela, Ola, Kamila, ja, Cecilia, Josephine, Karolina, Sophie, Iga, Nastia, Valya. Na dole: Tusia, Matteo, Aneta, Piotrek, Paweł, Vincenzo.

Photobombing master level

 Wieczorem wybraliśmy się na White Party. Wróciłyśmy dość wcześnie i mimo moich ambitnych planów, żeby wcześnie się położyć, średnio nam się to udało, bo musiałyśmy zaliczyć nocną kąpiel w basenie :) Mimo to, udało nam się zerwać raniutko, żeby pojechać na plażę, podczas gdy reszta smacznie spała.

In the evening we went to the White Party. We came back quite early and despite my ambitious plans of going to bed early, we didn't really scuceed in it, because we had to try out night swimming in the pool :) In spit of it, we have managed to get up early in the morning to go to the beach, while the others were sleeping like the babies.

syrenki w sobotni przedpołudnie

 Po południu wyruszyliśmy na zwiedzanie Lagos

Tusia i palmy

Patryk

Olga i ja

Karolina i wyczekany sok ze świeżych pomarańczy

 Samo Lagos, poza przepięknym brzegiem jest typowo nastawione na turystów. Zdecydowanie częściej można tam usłyszeć Angielski niż Portugalski. Generalnie urokliwe, ale po raz kolejny w duchu musiałam sobie powiedzieć: "Wszędzie dobrze, ale w Aveiro najlepiej" :))

Po miasteczku przyszedł czas na grilla w barze tuż przy plaży. Był basen, muzyka, plaża z ciepłym (o dziwo) oceanem tuż obok i było świetnie! Cała zabawa polegała w gruncie rzeczy na moczeniu i suszeniu się na okrągło... Po ostatnim wrzuceniu do basenu (tym razem w ciuchach) skapitulowałam i do 4 bawiłam się w majtkach od kostiumu i uniwersyteckiej bluzie (taki styl, no.).

Lagos is really focused on tourists. It is way more common to hear English than Portuguese there. generally speaking it was pretty, but it's the next time I have to admitt to myself: "It's good to be anywhere, but it's the best to be in Aveiro" :))
It was time to barbeque in a beach bar just after visiting the city. There was a swimming pool, music, beach with (surprisingly) warm ocean just around the corner and it was amazing! All the fun was basicly to get wet and dry all the time... After the last time I was pushed to the water (in clothes this time) I gave up and had a party till 4am in panties from swimming suit and my university hoodie (that's the style! ;))

Alessandra i Arianna

Ola i Kamisia

Patryk, ja i Kamila

Tusia, Karolina i Diogo

Marina, ja, Patryk, Nastia, Iga, Karolina i Ela

 Chwila snu i ostatnie momenty na plaży...

Just a while of sleeping and the last moments on the beach...

Patryk i Agata - lokalni patrioci.

 Już w drodze do domu ostatni punkt wycieczki, czyli przylądek św. Wincentego vel. "Jak popełniać samobójstwo to tylko tutaj". Jest to najbardziej wysunięty na południowy zachód punkt Europy. Wiało niemiłosiernie!

The last thing on during the trip - Cape St. Vincent vel. "Best suicidal spot", visited on our way home. It's the southwesternmost point in Portugal. It was sooo windy!

Tusia, ja, Anetka i Karolina

Photos were made by me, Olga, Aneta and Beata :) Obrigada!

Day: 5,6 - Barcelona (eurotrip odc. 6)

W Walencji stał się cud: udało mi się wyspać. Szybciutko i po cichutku się zebrałam, bo mój host zaczynał zajęcia później, więc jeszcze smacznie spał. Tradycyjnie poruszałam się po mieście bez dokładnie sprecyzowanego planu jak powinnam się dostać na dworzec, także trochę kluczyłam, trochę pozwiedzałam, ale generalnie dzięki mojej szalonej wprost znajomości hiszpańskiego (bardzo polecam 'Blondynkę na językach' - na potrzeby komunikacji na ulicy jest wprost cudowna :)) udało mi się dotrzeć na czas, kupić bilet i znaleźć odpowiedni peron.

Pociąg, którym miałam okazję jechać był wart swojej ceny. Fotele jak w samolocie (nie jak w Ryanie ;P), ekrany w siedzeniach, na których wyświetlano jakiś film (po katalońsku, a jakże!), dużo miejsca na nogi... więc całą podróż przespałam ;)

Tym razem stresowałam się aspektem czysto towarzyskim, bo o ile znałam mojego kolejnego hosta osobiście, o tyle stresowałam się, bo jakby nie patrzeć znałam go baaardzo słabo (tym bardziej miło, że zaoferował nocleg u siebie :)) Na szczęście okazało się, że nie było się o co martwić, bo Adrian okazał się wspaniałym gospodarzem, przewodnikiem i... kucharzem :D

Sekretnym składnikiem tortilli wg przepisu babci Adriana (czyli wszystko na oko ;D) jest mleko. Nie przepadam za cebulą, ale całość była absolutnie przepyszna i stanowiła bardzo miły początek pobytu w Barcelonie.

Zaraz po jedzeniu postanowiliśmy nie marnować czasu na sjestę, zrobiliśmy notatki na podstawie google maps i ruszyliśmy w kierunku parku Guell. Mieliśmy plan poruszać się na nogach, coby jak najwięcej miasta zobaczyć przy okazji, tylko nie przewidzieliśmy, że te 3 kilometry które wg google maps mieliśmy do celu, to dość stroma droga cały czas pod górę ;))

 Jako że dążenia separatystyczne to temat, na który uwielbiam rozmawiać z Hiszpanami, to stolica Katalonii wyjątkowo sprzyjała takim dyskusjom. Adrian mieszkał w Barcelonie dopiero od kilku tygodni, bo pochodzi z Galicji, więc tym bardziej jego spostrzeżenia były interesujące i tak różne od tego co mówił Ricardo w Walencji.

Jak łatwo się domyślić parkiem Guell się zachwyciłam. Było mnóstwo rosyjskich, japońskich i tureckich turystów, także żeby sobie zrobić obowiązkowe zdjęcie na mozaikowej ławce musieliśmy się sporo naczekać. 

Jeśli jakaś muzyka mogła oddać mój stan ducha, to tylko to:

Zrobiliśmy kolejny trzykilometrowy spacer (tym razem w dół) w kierunku Sagrady. Stałam i się zachwycałam dłuższą chwilkę, kiedy Adrian uprzejmie zapytał: 'To może pójdziemy już zobaczyć ją z przodu?'

Więc stałam i się zachwycałam jeszcze bardziej. Jeżeli uda się to kiedyś skończyć, to będzie ho ho ho.

Zrezygnowaliśmy z kolejnego spaceru i wzięliśmy metro nad morze. Słońce powoli zachodziło, a my człapaliśmy, trochę już upodleni ilością kilometrów, które przeszliśmy.

Przeszliśmy La Rambla (tu wyjątkowo bez zachwytów) do Plaza Catalunya (też bez większych zachwytów, bo w remoncie) i wróciliśmy do mieszkania Adriana, robiąc po drodze zakupy na kolację.

W końcu miałam okazję poznać współlokatorki Adriana, które okazały się przesympatyczne (choć mogłoby się wydawać dość niepokojące, że studenci nanofizyki bywają niesheldonowaci ;P). Upiekłam moje ostatnio najulubieńsze brownies, a Adrian zrobił rybę z pomidorami, papryką i cukinią. Chyba ta cukinia mnie przekonała, żeby spróbować, bo oprócz cebuli, unikam na ogół także papryki i ryby ;P A tu zjadłam nawet dokładkę!

Szybko się wyszykowaliśmy, Adrian założył koszulkę, którą mu sprezentowałam i zrobiliśmy kolejne kilometry na nogach, żeby dotrzeć na Welcome Party dla erasmusów, organizowane przez lokalną sekcję ESN. Jest już koniec listopada, a ja wciąż utrzymuję, że to była zdecydowanie najlepsza impreza na jakiej byłam w tym roku. Choć Adrian znał tam tylko jedną osobę, a ja kompletnie nikogo poza nim, to oboje się świetnie bawiliśmy. Dzięki koszulce Adriana szybko zlokalizowaliśmy grupę polaków, z którymi zostałam już do samego końca (o ironio!).

Wracaliśmy znowu pieszo, grubo po piątej i z perspektywą pobudki o 7, bo moi gospodarze o 8 wychodzili na zajęcia ;))

Mocno się zdziwili, że nie zostaję, żeby odespać, tylko znowu włączam program 'nie śpimy - zwiedzamy', i jadę z nimi na kampus uniwersytetu, bo tam...

Jednej tylko rzeczy nie przemyślałam, że tam o 9 rano zamknięte jest dokumentnie wszystko ;P Nie tylko muzeum, ale nawet sklep z pamiątkami, więc sfrustrowana wypiłam świeżo wyciskany sok z pomarańczy i poszłam dalej (nie będę wspominać, że akurat tego dnia Barcelona miała otwarty trening godzinę później, co obejrzałam później w katalońskiej telewizji, no ale...)

Za cel obrałam sobie park Montjuic, o którym to słyszałam, że jest tam super panorama na całą Barcelonę, a często turyści tam nie trafiają. Najpierw jechałam kolejką jak na Gubałówkę, potem moim oczom ukazała się kolejka linowa. Stwierdziłam że nie będę inwestować w wycieczkę na górę, tylko przejdę się kawałeczek, tak tylko żeby mi drzewa nie zasłaniały...

Szłam i szłam, aż doszłam na samą górę, gdzie ku mojemu zdumieniu znajdował się zamek.

Zamek, zamkiem, ale widoki zdecydowanie rekompensowały trudy wczłapania się na górę. Próbowałam tam uskutecznić drzemkę na trawie, ale jak zna złość wybrałam miejsce, koło jakichś pachnących krzaków, w których wprost roiło się od różnych, mało przyjemnych i brzęczących owadów. Do tego zrobiło się chłodno, więc zeszłam na dół, podjechałam jeszcze raz na Plaza Catalunya, żeby zwiedzić Hard Rock Cafe i akurat zbliżał się czas, kiedy Adrian wracał z zajęć.

Zjedliśmy razem lunch, zgarnęłam swoje rzeczy, pożegnałam Adriana, a 3 godziny później także zalaną deszczem Barcelonę. W tym miejscu pogoda przestaje mi sprzyjać, zasypiam wszędzie, gdzie tylko mogę usiąść, wraca kaszel, pojawia się katar, a ja marzę o kubku gorącej herbaty...

Ale ja do Barcelony jeszcze wrócę :) I to jak najszybciej jak się da!

___________________

MUSE! Tyle z kwesii bieżących ;)