Portugalia [6] - Welcome to HOGWARTS

8 tygodni. Mi ciągle się wydaje, że zajęcia dopiero co się zaczęły. Wbrew pozorom erasmus to także studiowanie, także chyba czas najwyższy opowiedzieć co nieco o Universidade de Aveiro.

8 weeks. I still have the impression that the classes had just begun. Contrary to appearances, erasmus is also about studying, so I think it's high time to tell a bit about the Universidade de Aveiro.

Universidade de Aveiro to generalnie bardzo młoda uczelnia, ale jak na swoje 40 lat całkiem wysoko plasuje się w rankingach, z czego wszyscy są bardzo dumni. Urodziny uczelni będą obchodzone w grudniu. 

Aveiro tym różni się od UŁ, że wszystkie budynki są w jednym miejscu, tworząc ogromny kampus uniwersytecki z budynkami wydziałów, biblioteką, stołówkami, budynkiem rektoratu, akademikami, obiektami sportowymi i palmami. niektóre budynki są już dość stare i nie przedstawiają sobą nic szczególnego, inne (jak np. Budownictwo) są na prawdę świetne ;) Wszystkie jednak trzymają jednolitą kolorystykę z powtarzającym się motywem czerwonej cegły.

Universidade de Aveiro is generally a very young institution, but as for his only 40 years it ranks pretty high in the world rankings, what makes everyone really proud. Birthdays of the university will be celebrated in December.

Aveiro is different from UL. All the buildings are in one place, creating a huge university campus containing departments buildings, library, canteen, rectory building, students residences, sports area and palm trees. Some buildings are already quite old and do not represent anything special, others (such as Faculty of Civil Engeenering) are really great;) All the buildings have similar colours and the recurring motif of red brick.

Jeśli kiedykolwiek narzekałam na ilość formalności na UŁ, to tylko dlatego, że nie wiedziałam co mnie będzie czekać na UA. Zajęcia mam na 3 różnych wydziałach (Economia, Gestão e Engenharia Industrial; Línguas e Culturas; Instituto Superior de Contabilidade e Administração da Universidade de Aveiro), więc na zajęcia zapisywałam się sama w trzech różnych sekretariatach, do każdego stojąc w kolejce (pamiętając że codziennie między 12, a 14 jest przerwa i nie ma nikogo) i walcząc z koniecznością bilokacji, bo niestety zajęcia mi się konsekwentnie ze sobą pokrywały. Na szczęście po 3 tygodniach zapisywania się, zmieniania i biegania po podpisy, moje dokumenty zostały wysłane do Polski, a ja mam już ostateczny plan zajęć.

If I've ever complained about the amount of paperwork at UL, it's only because I didn't know what will wait for me at UA. I have classes at 3 different departments (Economia, Gestão e Engenharia Industrial, Linguas e Culturas, Instituto Superior de Contabilidade e Administração da Universidade de Aveiro), so I had to enroll myself in classes at three different secretariats, waiting for each one in huge lines (remember that every day between 12 and 14 they have a break so noone is there) and fighting with the necessity of bilocation, because my classes consistently overlapped with each other. Fortunately, after three weeks of signing up, modifing and asking for signatures, my documents were sent to Poland, and I have got the final schedule.

Generalnie wykładowcy mają tutaj zupełnie inne podejście do studentów: zdecydowanie darzą ich większym zaufaniem, traktują bardziej po partnersku i nie udowadniają na siłę swojej wyższości. Wszyscy spotkani przeze mnie wykładowcy byli bardzo uprzejmi, chętni do pomocy i z pozytywnym nastawieniem do erasmusów.

Generally speaking, teachers here have completely different attitude for students: they have more trust in them, they treat them more as partners and do not prove the strength of their superiority. Teachers I have met  were very polite, willing to help and with a positive attitude to Erasmus students.

Gdy tylko weszłam na Human Resource Management wykładowca od razu powiedział mi gdzie znajdę materiały po angielsku, podał książkę do opracowania, podał maila i informację gdzie i kiedy mogę go znaleźć gdy będę potrzebować pomocy, po czym życzył mi powodzenia i podał termin egzaminu... w styczniu. Na szczęście faktycznie udostępnionych materiałów jest mnóstwo, a przedmiot zdecydowanie leży w kręgu moich zainteresowań, więc z przyjemnością przeglądam sobie study casy i raczej bez bólu będę się tego uczyć na styczniowy egzamin (jedyny w sesji :))

As soon as I came to Human Resource Management class teacher told me where to find materials in English, gave a book to study, gave email and information when and where I can find him when I'll need help, and wished me good luck and gave the date of the exam ... in January. Fortunately, in fact there are plenty of available materials in English and the subject is in the circle of my interests, so I am happy to look over the study cases and I am sure that I will study with pleasure for the January exam (the only one in the exam session :))

Bardzo elastyczne podejście wykazują także wykładowcy od Digital Marketingu i Project Assessment and Management. Nikt nie robi nam problemów z powodu nieznajomości języka i choć czasami potrzebujemy więcej czasu na przetłumaczenie prezentacji, to obowiązująca nas literatura jest po angielsku, tak jak nasze eseje i prezentacje (których notabene jest caałe mnóstwo). Ten drugi przedmiot nawet na dobre się nie zaczął, a już niestety wiem, że tylko dzięki nim raczej nie będę się nudziła tej jesieni ;)

 I have also experienced a very flexible approach of  lecturers from Digital Marketing and Project Assessment and Management. Nobody makes us problems because of the language, and although sometimes we need more time to translate the presentations, whole literature is in English, as our essays and presentations (which, we have a looot). The second subjects has not even started and unfortunately I already know that only because of  it I won't be bored this autumn;)

3 kolejne przedmioty mam na Wydziale Języków. Dwa docelowo po angielsku: mój ulubiony Intercultural Relations oraz English V - communication techniques, który właściwie jest negocjacjami po angielsku. Oba jak najbardziej wpisują się w mój krąg zainteresowań i prowadzone są przez brytyjki z cudownym, brytyjskim poczuciem humoru. Intercultural Relations prowadzi Szkotka Gillian, która w cudowny wprost sposób nawiązuje relacje ze studentami. Są to zajęcia dla magistrantów i polegają głównie na luźnych dyskusjach opartych o literaturę oraz anegdotki opowiadane przez Gillian. Co prawda aktywnych jest kilka osób na krzyż, kolejnych kilka bywa aktywnych tylko po portugalsku, ale i tak chodzę na te zajęcia z prawdziwą radością, bo poza zasadniczym tematem można się dowiedzieć caaałego mnóstwa rzeczy o Portugalczykach, a także takich aspektów naszej kultury, których nigdy nie byłam świadoma (ot, jak na przykład kwestii zdejmowania butów w mieszkaniu, co dla Polaków raczej jest normalne, dla Portugalczyków niemalże niewyobrażalne).

I have three more subjects at the Faculty of Languages. Two in English: my favorite Intercultural Relations and English V - communication techniques, which is actually negotiating in English. Both fit in my circle of interests and are run by British with a wonderful , British sense of humor. Intercultural Relations are leaded by Gillian - Scottish woman who try to establish direct relationship with students in a wonderful ways. Theese are classes for graduate students and rely mostly on discussions based on the literature and anecdotes narrated by Gillian. Although there are only a few active people and  few more active only in Portuguese, I attend these classes with real joy , because apart from the general topic you can learn a lot of things about Portugal , as well as those aspects of our culture, which I have never beet aware of ( such as the taking off the shoes in the house, which is quite natural for the Polish but strange for Portuguese).

Zaskakujące natomiast jest to, że nasza grupa z angielskiego raczej jest dość słaba, więc mimo że sam przedmiot jest świetny, to zawsze znamy odpowiedzi na wszystkie pytania i nikt nas tam nie lubi ;P Brakuje mi przez to trochę motywacji, żeby w piątek na 9 wstać i słuchać pięknego, brytyjskiego akcentu Susan.

However it is surprising that our English group is quite weak, so even though the subject is great, we always know the answers to all the questions, and no one likes us there: P That's why I am not motivated enough wake up and go to classes on fridays at  9 to  listen to the beautiful British accent of Susan.

Zupełnie inaczej sprawa za to ma się z francuskim, który spędza mi sen z powiek. Ludzie, którzy na pierwszych zajęciach ledwo potrafili wydukać z siebie 5 słów na krzyż, nagle po 2 tygodniach zaczęli mówić płynnie i to z poprawną wymową (której ja za nic w świecie nie potrafię się nauczyć). Prac domowych jest sporo, teksty bardzo trudne, a całości wcale nie ułatwia fakt, że tłumacząc nie posługujemy się synonimami tylko tłumaczymy... na portugalski. I o ile faktycznie po wakacjach francuski nieźle rozumiem i bardzo zaskakująco nawet nieźle mówię, o tyle caała gramatyka wymaga solidnej powtórki, bo nie pamiętam NIC. Takie wesołe plany na weekend.

Completely different thing  is a French class, that keep me awake at night. People who could barely say few words on the first class, suddenly after 2 weeks began to speak fluently and with correct pronunciation (which, no matter how hard I try, I can't learn). There is a lot of homework, articles are very difficult and subject is not being facilitated by the fact that we do not use synonymous while translating things but only translate them ... to Portuguese. And even if after holidays I understand French quite well and very surprisingly I do speak well, I require a huge grammar revision, cause I don't remember anything. Fun, hum?

Portugalczycy są dumni z bycia studentami. Są dumni ze studiowanych przez siebie kierunków i z ochotą noszą bluzy i koszulki z nazwą wydziału. Uważają swój wydział za najlepszy na świecie i śpiewają o nim piosenki (słowo daję, także w czwartki o pierwszej w nocy pod moim oknem!). Co prawda nikt nie gra tu w Quidditcha ani nie niańczy smoków, ale jednak od pierwszego dnia zajęć nie mogę się oprzeć wrażeniu, że jestem w Hogwarcie.

The Portuguese are very proud of being students. They are proud of their courses and they often wear sweatshirts and t-shirts with the name of the department. They consider theirs departments as the be the best in the world and sing songs about them (I swear, also on Thursdays at one in the morning outside my window!). It is true that no one here participate in the Quidditch game or take care of dragons, but still on the first day of classes I couldn't help the feeling that I was at Hogwarts.

Campus full of Harry Potters

Wszystko przez oficjalne stroje uniwersyteckie, które posiadają peleryny z kapturami. Cały strój ma bardzo ściśle określone zasady z czym można albo nie można (długie kolczyki, mocny makijaż, pomalowane paznokcie) go nosić. I nawet przy 30 stopniach można było spotkać masę studentów ubranych od stóp do głów w traje (nie, to nie jest robe, outfit czy jakkolwiek inaczej próbowałam to kiedykolwiek nazwać). 

Traje można zostawić takie jakie jest, albo...  

na prawej klapie marynarki zbiera się pętelki z kolorowych sznureczków - po jednej za każdy rok studiów. Na lewej zaś przypinki - począwszy od łyżeczki (tego nie zrozumiem ;P) po zwykłe, metalowe, pamiątkowe przypinki. 

Zabawa zaczyna się przy pelerynie na której można różne rzeczy naszywać. I tak najpierw musi się znaleźć naszywka Portugalii, później miasta z którego się pochodzi, Universidade de Aveiro i Aveiro. Po tych 4 każdy przyszywa co mu się podoba: naszywki wydziałów, kół naukowych i organizacji studenckich i czego dusza zapragnie począwszy od ulubionych zespołów jak to ma na swojej pelerynie Fabio, po Hello Kitty (true story).

All because of the official university outfits that have capes with hoods. The whole outfit has very well-defined rules of what you can or can not (long earrings , heavy makeup , painted nails ) wear with it. And even at 30 degrees you could meet the mass of students dressed from head to toe in traje (no, it's not a robe, outfit or whatever I have ever tried to call it).

Traje can be left as it is, or ...

On the right lapel thare are loops made of colored strings - one for each year of studies. On the left you can pin something - from the spoon (I don't understand : P) to commemorative badges .

The fun starts with a cape which can be decorated with different patches. Firstly everyone has to put a patch of Portugal , after patch of the town from which he comes, then Universidade de Aveiro and Aveiro patch. After these four each sews what he likes : badges of departments , research groups and student organizations, and whatever they want:  from your favorite bands as it is on the cloak of Fabio to the Hello Kitty patch (true story).

Jak się okazało moje skojarzenia z Harrym Potterem były absolutnie słuszne, bo J.K. Rowling zaczęła go pisać, kiedy mieszkała w Porto. Więcej na ten temat można poczytać tutaj.

To co jeszcze znacznie różni Universidade de Aveiro od naszych, polskich uczelni (poza trawą i palmami), to tradycja kocenia pierwszorocznych. Tradycja "Praxes" ma wieloletnie korzenie i generalnie ma na celu według zwolenników: zintegrować pierwszorocznych, nauczyć ich współpracy, przywiązania do wydziału i tradycji oraz uwypuklić proces stawania się studentem, z czego powinni być dumni. Według krytyków zaś jest to droga do zniszczenia poczucia własnej wartości młodych studentów, forma znęcania się psychicznego i fizycznego, nic nie wnosząca ze sobą "fala" przemocy... Że ostatnio jakoś temat był topowy w portugalskich mediach, przeprowadziłam drobne konsultacje społeczne, dzięki uprzejmości Diogo mogłam oglądać praxes przez caałe popołudnie i generalnie wniosek nasunął mi się tylko jeden: ktokolwiek twierdzi, że praxes są brutalne nigdy nie był w polskim gimnazjum.

It turned out that my associations with Harry Potter were absolutely right, because JK Rowling began to write it, when she lived in Porto.

So what else is very different at the Universidade de Aveiro from our Polish universities (except grass and palm trees ), are the initiation ceremonies . The tradition of " Praxes " has many roots and generally it is supposed to, according to supporters : integrate freshmen, teach them cooperation, commitment to the department and traditions, and to emphasize the process of becoming a student as something what they should be proud of. According to the critics, this is the way to destroy the self-esteem of young students , a form of psychological and physical abuse, this is nothing but one another pointless "wave" of violence ... That last topic was somehow chart-topping in the Portuguese media, so i did little social consultation and thanks to Diogo I could watch praxes whole afternoon. I have only one conclusion: whoever says that praxes are violent, has never been to the Polish middle school. 

Ktoś faktycznie kiedyś podczas praxes zginął i teraz wszystko odbywa się raczej w formie zabaw integracyjnych. Najgorsze co może spotkać pierwszorocznych to jajko rozbite na głowie albo oblanie czymś śmierdzącym. Na 'koconych' czekają najróżniejsze zadania do wykonania. Sama byłam świadkiem jak zostali ustawieni na brzegu fontanny, twarzami do środka po czym dostali polecenie by dostać się na drugą stronę. Oczywiście, po chwili zawahania wszyscy zeskoczyli i pobiegli na około, ale podobno zdarzały się roczniki, w których ktoś nie ogarnął i przeprawiał się przez środek.

Widziałam też małą bitwę na balony z wodą, rzucanie jajkami tak by się nie rozbiły i tworzenie z siebie piramid. Poza tym chłopaka, który musiał wszystkim przechodzącym zaprezentować reklamę szamponu i grupkę, która miała za zadanie śpiewać jedną piosenkę na różne melodie. Inni udawali scenę z Titanica, biegali po parku jak kurczaki albo musieli przytulać WSZYSTKO w polu wiedzenia. 

Praxes których byłam świadkiem w żadnym stopniu nie uznałabym za niebezpieczne dla niczyjego zdrowia psychicznego. Każdy kocony ma obowiązek powiedzieć o wszelkich problemach zdrowotnych - różnych zadań jest tak wiele, że dla każdego coś się znajdzie ;) Ja miałam ubaw niesamowity jak i wszyscy tam obecni (zarówno kocący jak i koceni). Dzięki Diogo i jego znajomym rozumiałam wszystko co się dzieje, cierpliwie tłumaczyli mi wszystkie piosenki, okrzyki i zadania do wykonania. 

Aż czasami trochę mi smutno, że u nas nie ma tego "kultu studiowania" (tydzień Juwenaliów się nie liczy! ;))

Someone actually died in praxes few years ago and now it is rather in the form of integration games. The worst that can happen is a broken egg on the head or pouring something smelly. Freshman perform various tasks. I was a witness of how they were lined up on the edge of the fountain , with their faces to the center and then got the command to get to the other side. Of course , after a moment of hesitation they all jumped off and ran around, but apparently it happens sometimes that someone doesn't really think and jump in to the water.
I also saw a small battle for water balloons , throwing eggs so that don't crash and the creation of the pyramids themselves . Besides, the boy who presented the advertising of shampoo and a group that was supposed to sing one song in different tunes . Others were acting a scene from the Titanic, running around the park like chickens or have to cuddle EVERYTHING in the field of view .
i would never consider praxes that I Have been a witness as dangerous for anyone's mental health . Each freshmen has to inform about any health problems he may have - there are so many different tasks that everyone will find something funny ;) Ispent an amazing time as everyone else there (both freshman and organizers). Thanks to  Diogo and his friends I understand everything that happened, cause they explained to me all the songs and tasks to complete.

Sometimes I am even a little bit sad that we do not have that "celebration of studying " (Week of Juwenalia doesn't count ;))

W kolejnych odcinkach... Algarve, Lizbona i... w ramach odpoczynku od Portugalii: czemu Łódź jest taka super! :)

EDIT: swoją drogą nieźle się wstrzeliłam z moim jedenastoletnim segregatorem :D

Coming soon: Algarve, Lisbon and... why Łódź is such a great city! :)

EDIT: My 11 years old folder suits perfectly, doesn't it? ;))

Day: 2,3 - Rome (eurotrip odc. 4)

Drugi post z mojej podróży rozpoczyna się w momencie, gdy obudziłam się po wylądowaniu na Ciampino. Potwierdziłam stereotyp o włoskiej punktualności, bo po raz kolejny czekałam i czekałam. Nie wiem za to co się mówi o włoskiej gościnności, ale ja po wizycie u Arturo mogę się wypowiadać wyłącznie w superlatywach - na pewno nie każdy by po mnie wyjechał na lotnisko!

O ile mój host swoją osobą zrobił na mnie jak najlepsze pierwsze wrażenie, o tyle jego samochód mocno mnie przeraził, bo był powgniatany z każdej strony (moja Carinka przy tym wygląda na samochód o który ktoś dba, srsly.), a przednią szybę zdobiła pajęczyna pęknięć, jak w moim poprzednim telefonie. I nie skłamię jak powiem, że wsiadając do jego samochodu zawsze wciskałam nerwowo nieistniejące hamulce i mentalnie przygotowywałam na nagłą śmierć. Niemniej, skoro jestem cała i żywa, to Arturo musiał świetnym kierowcą być (a to, że między prawym, a lewym pasem znajdował swój własny, to zupełnie inna bajka).

Zaraz po przyjeździe poszliśmy na lody (drugie tego dnia), a wieczorem po degustacji grappy udaliśmy się na wielogodzinny spacer po Trastevere. Tego wieczoru mój obiektyw trochę się zbuntował i strasznie zacinał, więc chodziłam i bluźniłam pod nosem, że z miliarda zdjęć żadne nie będzie ostre, ale poza tym wszystko było idealnie. Mój host okazał się postacią wybitnie znaną w swojej okolicy, więc witał się z każdą kelnerką i właścicielem każdej kafejki, a ja człapałam z nim, dokumentnie gubiąc orientację w przestrzeni (co wcale nie zdarza mi się często!).

Położyliśmy się spać baardzo późno (wymiana poglądów na temat filozofii życiowej, opowiadanie sobie całej biografii oraz tradycyjne dzielenie się ulubioną muzyką i filmami wcale nie może być krótkie) więc odpowiednio późno też wstaliśmy. Dzień zaczęliśmy od zwiedzenia małego parku położonego wysoko nad poziomem ulic, a potem Arturo, jak przystało na studenta architektury, poczuł się w obowiązku pokazania mi kościoła, gdzie wiszą obrazy Cavaraggio. Bardzo się zdziwił, kiedy powiedziałam mu, że już tam kiedyś byłam. Zresztą w ogóle, jak pokazuje moje życiowe doświadczenie, zwiedzanie z moją mamą oznacza (zawsze!), że jestem głodna, niewyspana, zła, zmęczona i w ogóle na nie, ale przynajmniej jestem w stanie zwiedzić WSZYSTKO. Od tego typu podróżowania naturalnie odeszłam (czyżby? ;)), ale chociaż w Rzymie  miałam poczucie, że to co miałam zobaczyć widziałam za którymś z poprzednich razów, a teraz po prostu mogę cieszyć się miastem.

Chwilę później rozdzieliliśmy się z moim hostem i umówiliśmy, że spotkamy się wieczorem, więc miałam 5 godzin czasu dla siebie. I tak zaczęłam mój "spacer" od Panteonu, a stamtąd do lodziarni, w której byłam z rodzicami 7 lat temu.

Z każdym krokiem przypominało mi się więcej miejsc i historii, także szłam i szczerzyłam się sama do siebie, bo jeszcze dwa miesiąc wcześniej nie podejrzewałabym samej siebie o chęć powrotu do Rzymu. Spacerując wąskimi uliczkami znalazłam informację turystyczną, gdzie dostałam mapę, więc już bez problemów i sprawnie weszłam na Piazza Navona.

Przy tej mapie warto się zatrzymać na chwilę, bo żeby zrozumieć absurdalność sytuacji, która nastąpiła chwilę po tym, należy znać mnie choć trochę. Na orientację w przestrzeni generalnie nie narzekam.Czasami zdarza mi się zamotać w jakiś jednokierunkowych ulicach czy miejscach, w których nigdy nie byłam, bo lubię szukać dróg na skróty, ale generalnie zawsze mniej lub więcej trzymam odpowiedni kierunek. A jak mam w reku mapę no to już w ogóle nie wyobrażam sobie się zgubić.

Siedząc na Piazza Navona zapoznawałam się z planem Rzymu i postanowiłam zrobić najpierw spacer w kierunku Watykanu.

Wybrałam więc którąś uliczkę i szłam, niespecjalnie się śpiesząc. Zachwycałam się naklejkami i wystawami i skręcałam z dużą dowolnością, zawsze tam gdzie coś mnie zaciekawiło.

Po przejściu kilkoma uliczkami spotkała mnie niespodzianka w postaci procesji. Żeby ją ominąć cofnęłam się, pognałam do kolejnej przecznicy i... znowu trafiłam na procesję. Podobny manewr powtórzyłam kilka razy, w końcu sfrustrowana postanowiłam zrobić trochę większe kółko i mocno się zdziwiłam, kiedy idąc w kierunku Tybru po 40 minutach spaceru trafiłam na... Piazza Navona ;)

Za drugim podejściem udało mi się jednak wyjść na Watykan bezbłędnie i w przeciągu kilku dosłownie minut ;) Szłam w kierunku zachodzącego słońca, a termometry pokazywały, jakże uprzejmą jak na koniec września, temperaturę 27 stopni.

Tradycyjnie już w bazylice zachwyciłam się Pietą, zawiesiłam się na dłuższa chwilę podziwiając jak słońce świeci przez kopułę i zastanawiałam się skąd nagle w Rzymie znalazło się tylu Turków (więcej niż Japończyków, słowo daję).

Ruszyłam w drogę powrotną obierając kierunek na Campo de Fiori i jedzenie.

Nogi już dość mocno dawały o sobie znać, ale jeszcze dotarłam do fontanny di Trevi i po raz 4 wrzuciłam wszystkie miedziaki, które miałam w portfelu, głęboko wierząc że znowu pozwolą mi wrócić. W szybkich rozmowach telefonicznych na linii Rzym-Łódź, przeprowadzanych przy szumie fontanny, wynikła przykra sprawa, że na lotnisko powinnam jechać już w nocy, bo nad ranem mogę nie mieć połączenia.

Spod fontanny przeszłam koło Forum Romanum i na drodze do Koloseum zaczepił mnie pan w średnim wieku. W ogóle z tym zaczepianiem śmieszna sprawa, bo nigdy bym się nie spodziewała, że wyłącznie fakt bycia blondynką (i to ciemną!) spowoduje aż tyle sympatycznych reakcji. Po kompletnie zobojętniałym i biegnącym wszędzie Mediolanie, była to miła odmiana, że ludzie mieli się czas uśmiechać, witać, zagadywać (z moją fantastyczną wprost znajomością włoskiego do niczego to oczywiście nie prowadziło), a nawet proponować że mnie odprowadzą w miejsce, którego szukam (mimo moich zapewnień, że mam mapę i wiem dokąd idę). Nikomu nie przeszkadzało, że moja znajomość włoskiego ogranicza się do pięciu słów na krzyż i dużej ilości uśmiechów i machania rękami i uprzejmie powtarzali, że nie mówią po angielsku... wszyscy jak jeden mąż! Z chlubnym wyjątkiem mojego hosta i tego właśnie pana, który zaczepił mnie w drodze pod koloseum. Odbyliśmy bardzo miłą pogawędkę o tym co robię w Rzymie, na jednym oddechu streściłam mu plan mojej wyprawy, a on uraczył mnie ciekawostkami z codziennego życia Rzymu. Jednym takim kwiatkiem, który mi sprzedał była rada, żebym zdjęła buty i jak prawdziwi mieszkańcy Rzymu poszła do Koloseum boso. Uprzejmie podziękowałam za radę i z niej nie skorzystałam ;)

Spod Koloseum już wracałam na wyspę, gdzie umówiłam się z Arturo. Postanowił zabrać mnie w kolejne miejsce, którego "nigdy nie zwiedzają turyści" i pojechaliśmy na Awentyn, by spojrzeć na Watykan przez dziurkę od klucza. Jak się zdziwił, gdy mu powiedziałam, że oczywiście byłam tam wcześniej :) Ale za to z czystym sumieniem mogłam mu powiedzieć, że nigdy nie widziałam tego widoku w nocy.

Serdecznie polecam i prywatnie stwierdzam, że ten widok staje się moim najpiękniejszym wspomnieniem z Rzymu.

Uparłam się, że muszę zjeść włoskie tiramisu i jak tylko udało mi się go spróbować, to już miałam poczucie, że plan na Rzym i Włochy generalnie wykonałam w 120% i mogę lecieć dalej ;)

Ale zanim to nastąpiło Arturo nauczył mnie jeszcze grać w Briscole i ostatnie chwile mojego pobytu u niego spędziliśmy na zaciętych rozgrywkach. Chwilę po 23 zebrałam się, przejechałam autobusem na dokładnie przeciwny koniec Rzymu i spędziłam bite 20 minut próbując się odnaleźć na dworcu. A nawet nie się, tylko przystanek autobusu jadącego na Fiumicino. Tu znowu z pomocą przyszli uprzejmi panowie włosi z mniej lub bardziej zaawansowaną nieznajomością angielskiego ;)

Podróż przeszła bez najmniejszych zakłóceń, a nawet z miłą niespodzianką, bo kierowca nie wziął pieniędzy za przejazd od nikogo z pasażerów :)

Zupełnie nowa historia zaczyna się już na lotnisku Fiumicino, gdzie zaraz na wejściu poznaję Damiano - mojego równolatka z Sycylii, który, jak się okazuje po kilku minutach, również za 6 godzin leci do Walencji. Na szczęście mówi po angielsku, więc cały czas oczekiwanie (wydłużony dodatkowo o godzinne opóźnienie) spędziliśmy na udzielającej się głupawce. Mieliśmy nawet ambitny plan się zdrzemnąć, ale jedyny wolny kawałek podłogi, znajdował się pod lampą, więc żeby w ogóle zmrużyć oczy musiałam spać w okularach i mapie na głowie. Damiano skapitulował i co uważam za niesamowicie urocze, przykrył mnie swoją kurtką, kiedy ja przysnęłam na całe pół godziny (Rzym, Rzymem, ale na tej lotniskowej podłodze nie było ani trochę ciepło). Poza głupawkami czas upływał nam jeszcze na czytaniu kartki do odprawy - ja czytałam po włosku (generalnie z sukcesem), mój nowy znajomy po polsku (jak łatwo się domyślić z mniejszym sukcesem, za to z ogromnym entuzjazmem), czytaniu włoskiej gazety i popadaniu w letarg. Z całą pewnością mogę powiedzieć, że gdybym była tam sama, to umarłabym z nudów, a zresztą razem było raźniej.

Wylecieliśmy z opóźnieniem, więc zamiast po 9 w Walencji byłam przed 11, śpiąc tylko pół godziny na lotnisku i cały lot. Ale to już w następnym poście :)

________________

Co się za szybko zaczyna, za szybko się kończy. Taki mam aforyzm na dziś, same ciepłe myśli i nawet bez większego żalu.

Mam co robić, podejmuję się kolejnych rzeczy. Nie z powodu zbyt dużej ilości wolnego czasu, ale dlatego że to lubię. Mam mnóstwo rzeczy na głowie, ale przynosi mi to satysfakcję.

Moje nowe studia są mega. Stare po staremu ;) Neuropsychologia funduje trochę emocji, a ja lubię być w 8 miesiącu ciąży. Sesja zaboli.

Jaram się nową płytą Muse i szukam wszytskich, którzy kupili już bilety na płytę ;) Im nas więcej, tym lepiej.

A z tym eurotripem obiecuję, że przyśpieszę, bo już za półtora tygodnia nowe podróże :))

20/ Eurotrip odc. 1

Ostatnie pond półtora miesiąca to praca, hiszpański, pieczenie ciast, tęsknota chroniczna, uzasadnione płacze i planowanie.

Hiszpański na te wakacje już zakończyłam, w pracy jeszcze 3,5 tygodnia, ciasta jak piekłam tak piekę, tęsknię, bo już tak chyba mam, ale w końcu plany wdrażam w życie.

Planowanie tych wakacji przeszło już wszystkie możliwe fazy od 'zróbmy coś szalonego', przez 'zaplanujmy to dokładnie', 'może jednak da się uratować ideę', 'pierdole nigdzie nie jadę', 'a może coś w ogóle z innej bajki?', 'zróbmy coś szalonego', 'zdajmy się na innych', 'pierdole nigdzie nie jadę' i 'no trudno, szukam substytutów' aż po 'a w sumie czemu by jednak nie wrócić do punktu wyjścia'.

Dzięki refleksowi Wajdosa i akcji kupowania biletów do Mediolanu za 18 złotych w obie strony, plany na wrześniowe wakacje nabrały kolorów. Siedziałam, myślałam, planowałam, liczyłam. Do tego później doszło dużo telefonów, maili przez pół Europy i tak sama siebie postawiłam przed faktem, że robię błyskawicznego eurotripa.

Warszawa-Mediolan-Rzym-Walencja-Barcelona-Paryż-Sztokholm-Poznań.

6 miast, 8 dni, 4 kraje, 6 lotów i 10 kilo bagażu podręcznego. Czy i jak się uda będę wiedziała już na koniec września :))

Prawie zaraz po moim powrocie zacznie się kolejny rok akademicki. Nie mogę się doczekać (podwójnie), bo jednak wakacje, wakacjami, ale faktycznie studia przynoszą mi dużo radości, są szalenie interesujące i nawet siedzenie na tych mniej ciekawych wykładach ma swój urok. Do tego strasznie ciekawi mnie drugi kierunek, ludzie, zajęcia i wszystko generalnie.

Nowy rok akademicki to też nowe działania ESNu, nowi erasmusi, kolejne imprezy i dużo przynoszącej satysfakcję pracy.

A póki co mamy koniec sierpnia i jeszcze bity miesiąc wolnego przede mną (w pracy hua hua hua) i z wyjątkowym smutkiem zmienikam prefiks. Dzielę się jedną z moich ukochanych piosenek, bo Alex jest dobry na wszystko. Nawet na starość!

Z pamiętnika kobiety pracującej/ piłokszał

Już nie budując napięcia powiem, że nie na piątki, ale wszystko udało się zaliczyć. I tak jak na początku sesji płakałam rodzicom, że nie dam rady z pracą, bo nie mam się kiedy uczyć ("Może trzeba było więcej imprezować i częściej z erasmusami wychodzić, na pewno byś teraz więcej umiała" & "Mogłaś się uczyć wcześniej, bo spójrzmy prawdzie w oczy - przebalowałaś cały semestr" - okrutne oszczerstwa rzecz jasna :P Bo przecież baaardzo systematycznie czytałam literaturę na ćwiczenia [inna kwestia w jakich godzinach i po jak późnych/wczesnych powrotach] i nawet chodziłam na wykłady w poniedziałki [bo jakoś na czwartkowe biologie już mi było zawsze za daleko]), tak po wynikach ostatniego egzaminu płakałam, że nigdy już nie będę się uczyć systematycznie, bo nie dostałam żadnej nauczki, nie widzę sensu w byciu pilną studentką i w ogóle udowodniłam sobie i całemu światu, że można zdać wszystko ucząc się dzień (różnice indywidualne, emocje i motywacja) a nawet wieczór przed egzaminem (procesy poznawcze) [biologii nie wymieniam, bo to cud nad Bałutką]. Na swoją obronę dodam tylko, że w sumie bardzo dużo pamiętałam z ćwiczeń, dużo czytałam i w ogóle to są tak szalenie interesujące rzeczy, że same zostają w głowie. Do tego opracowaliśmy do perfekcji naukę na skypie oraz naukopikniki z poziomkami, także ja mam generalnie wspomnienia z sesji bardzo miłe :)

W każdym razie tym bardziej doszłam do wniosku, że skoro ogarnęłam sesję i pracę (ponad 130 godzin, egzaminy, francuski i hiszpański, ha!) na raz, to jakoś dam chyba radę z drugim kierunkiem i choć zdecydowałam już ostatecznie, że go wezmę, to ciągle nie podjęłam decyzji co w zasadzie chcę studiować. Mam to poczucie, że o ile psychologii w pewnym momencie byłam już całkowicie pewna i wiem, że to była dobra decyzja, to jednak mój plan na życie będzie w dużej mierze zależał od tego drugiego kierunku. Spędza mi to sen z powiek, także jak ktoś ma jakieś ciekawe pomysły, proszę się nie krępować i śmiało interweniować.

Sama praca jest o tyle fajna, że (aż trudno uwierzyć) ciężko się nudzić. Czasami myślę sobie, że jest aż za mało monotonna i moja ostatnio wybitnie wysokoreaktywna osobowość protestuje na tyle, że po 8 godzinach pracy nadaję się tylko do tego by iść spać ;) Ale plus są na pewno są dziewczyny, z którymi szalenie miło mi się pracuje i ogólna sympatyczna atmosfera.

Jeden tylko minus znaczny, że przez to że w większości pracowałam popołudniami, to na palcach jednej ręki mogę zliczyć mecze fazy grupowej które obejrzałam. A jeszcze dwa miesiące temu marzyłam o tym, żeby co jakiś czas zerknąć w jakieś notatki, oglądając dwa mecze dziennie i popijając colę z lodem i cytryną!

Może też dlatego, że obejrzałam tylko dwie drugie połowy występów Polaków, nie bolała mnie tak strasznie ostatnia porażka.

Miałam w sumie wrażenie, że temu kosmicznemu szaleństwu przyglądam się z boku. I choć oczywiście gorąco kibicowałam naszej drużynie, ba! święcie wierzyłam, że tym razem na 3 meczach się nie skończy, z prawdziwym fanatyzmem czytałam wszystkie możliwe doniesienia z tego co się dzieje/działo/może zadziać przed/po/w trakcie rozgrywek i ciągle nie mogę się pozbyć dreszczy przy oglądaniu filmu, którego nie powstydziłby się na pewno Leonidas, to skala tego co działo się w naszym kraju jeszcze kilka dni temu, jest dla mnie absolutnym fenomenem. Oczywiście, dodawanie wymiaru historyczno-politycznego do meczu z Rosją, moim skromnym zdaniem niepotrzebnie tylko podnosiło napięcie u obu stron, ale generalnie ten partiotyczny piłkoszał uznaję za zjawisko optymistyczne - ignorując wszystkich europrzeciwników i sarkastycznych PP (prawdziwych Polaków), którzy z zadartymi nosami wytykali bezsens kupowania flagi na euro, a nie na święta narodowe, przez kilka dni można było mieć wrażenie, że udało się Polakom zjednoczyć w wyższym celu (na tak długo oczywiście jak nie odpadliśmy z euro, ale nie oczekujmy cudów).

I tak wszystkim, synchronicznie, nad grillem, chipsami i piwem, w polskich barwach na mniejszych i większych płaszczyznach, serca zamierały w tych samych momentach i w tej samej chwili w strefach kibica, pubach i wielu domach można było usłyszeć okrzyk radości.

Jeżeli ktoś mi powie, że to nie było piękne i nie niosło ze sobą jakiegoś dziwnego i ciężkiego do wytłumaczenia poczucia zjednoczenia, to wtedy serdecznie będę mu współczuła. Bo jak dla mnie - tak właśnie kształtuje się polski patriotyzm w XXI wieku i do czasu (tfu, tfu) jakieś katastrofy innego nie będzie!

Może zamiast marudzić na flagi na samochodach i szukać winnych 'czemu to było tak jak zawsze, a nie tak jak byśmy chcieli', warto by było podtrzymać trochę ducha narodu i dalej, z równą mocą wspierać naszych siatkarzy, a później reprezentację olimpijską?

Ja póki co korzystam z tych pojedynczych wolnych wieczorów, które raz na jakiś czas mi się zdarzają i dalej kibicuje Hiszpanii...

A w ogóle to jest świetna godzina na ciężkie życiowe decyzje i generalnie egzystencjalne przemyślenia i tak sobie pomyślałam, że jeśli w te wakacje nie uda się spełnić mojego wielkiego marzenia, to nic się nie stanie, ono poczeka, a ja w tym czasie spełnię inne - taka ostatnio jestem dobra w realizowaniu tego, co sobie wymyślę! O!

(6 dni do openera :D )

A i jeszcze jedno! jak komentator w finale tuż przed meczem znowu przytoczy słowa hiszpańskiego hymnu, to wyjdę z siebie i stanę obok... Nie widziałam na tych mistrzostwach żadnego śpiewającego piłkarza - w większości nucą sobie melodię, bo hymn Hiszpanii "Jest jednym z nielicznych hymnów państwowych, który nie ma oficjalnie zatwierdzonych słów, a jedynie melodię."  (dziękuję Ciociu Wikipedio)

Wiosna!

Nie wiem gdzie mi się podział cały ten semestr, nie wiem kto mi zabrał 3 miesiące z życia, nie wiem jak to możliwe, że już zaraz kolejna sesja i kiedy ja się ze wszystkim ogarnę. Bo to, że życiowo nie ogarniam, to stan constans i nikogo chyba już nie dziwi, że ciągle się śpieszę, nie dosypiam, chronicznie się spóźniam i nie mam czasu na wykład z biologii (oh. co za strata.).

Zaczynając od końcówki marca (lol.): pierwsze jako tako cieplejsze dni postanowiłam wykorzystać na wycieczkę do zoo z Nazli i częścią tureckiej mafii: Ozgurem, Burcin i Elif. Było to tak niesamowicie beztroskie i pełne dziecięcej radości przedpołudnie, że całkowicie naturalnym wydało nam się zakończenie zwiedzania na placu zabaw.
Już następnego dnia z Anią i Martą rozpoczęłyśmy najbardziej wyczekiwany tydzień zimy (lata? :P) bogacąc się o masę posnowboardowych siniaków w Valmeinier.

Nie wiem czy w zasadzie coś poza niewielką ilością francuzów było nie tak... Góry, śnieg, deski, pogoda lepsza niż w Bułgarii, (mimo niewiarygodnych obaw) przepozytywni współlokatorzy, pain au chocolate, DJ Justin na kongach i to niesamowite słońce :)) Temperatura nas tak rozpieszczała, że zakładanie na siebie czegoś więcej niż koszulki i bluzy byłoby głupotą (przy czym i tak przy odpoczynkach koszulki były jak najbardziej wystarczające, a widoczne na zdjęciach szaliki - przynajmniej w moim przypadku - lądowały w plecaku po pierwszej godzinie). 

"Takie tam" obkładanie lodem trzeciego kolana ;) 

Naiwnie wierzę, że kiedyś skończę montować film z wyjazdu i wtedy światu ukażą się wszystkie nasze wyczyny (w moim wykonaniu najbardziej efektowne były upadki rzecz jasna. I ambitna narracja.). Nie obyło się bez spalonych nosów (ja i Ania), policzków, czoła (Marta), ramion (ja) oraz prawej dłoni (oh wow: ja). Z pamiątek mam wspaniałe wspomnienia, spidermanowy wzór na wyświetlaczu telefonu i pocztówkę z koziorożcami, wysłaną w Warszawie.

Natomiast ustaliłyśmy z Martą zgodnie, że choć jest tam wspaniale, to dwa razy wystarczą i w przyszłym roku ruszymy gdzieś indziej :) 

Kwiecień zaczął się od intensywnego nadrabiania zaległości na studiach (historie z uchem + Francja), święta, a potem już do samego końca mnóstwo imprez. Do faworytów należy integracja ESN UŁ i ESN EYE, czyli impreza w Ikarusie, której zdecydowanie nie opiszą żadne statyczne i wyważone emocjonalnie przymiotniki. 

Ważne, że wszyscy przeżyli :))

Piotrek, Agnieszka, Ola, Magick

Fantastycznie bawiłam się na FlowErasmus party przynajmniej zanim wszyscy przyszli ;)) Tam też po raz pierwszy zabrałam gdzieś ze sobą Sławka - mojego imaginary boyfriend. Jeszcze w kwietniu pokonaliśmy w nocy kilometry po Piotrkowskiej, integrowałyśmy się w babskim gronie, Justice do znudzenia przy różnych okazjach i międzynarodowe karaoke. Sama nie wiem kiedy ten miesiąc mi zleciał...

Wraz z końcem kwietnia zaczęły się cudne upały, a z początkiem weekendu majowego także słodkie lenistwo. Wylegiwanie na działce i balkonie, Intouchables z profesjonalną prelekcją dotyczącą tła fabuły w wykonaniu Baptiste (mojego partnera z programu Tandem - kolejna rekrutacja w przyszłym semestrze), włoska kolacja (rewanż po naszych pierogach), spontaniczne spotkania w parku "U Mielczara" (tak powinna brzmieć tabliczka, o!) i mniej spontaniczne na stawach, a do tego siedzenie do 5 na balkonie u Marty na dobry początek "małych wakacji" vel. polandtripa. 

od lewej: Marfa, Martyna, Asia, Alice, Mathieu, Daniele, Mathieu

Po 6,5 godzinnej podróży wylądowaliśmy w Gdańsku. W Polsko-Francusko-Włoskim gronie. Mimo przerażających prognoz miasto przywitało nas uroczym słońcem i pierwsze wrażenie zrobiło jak najbardziej czarujące. Na miejscu dołączył też do nas Baptiste, który (dzięki bogu) miał przewodnik (inna kwestia, że z błędami) i nie raz i nie dwa ratował nas przed pełną pogardą za brak znajomości historii tego pięknego miasta ;))

Drugiego dnia zaskoczyła nas bardzo przyjazna temperatura i po zwiedzaniu Oliwy (lub Ołiwy według francuskiego przewodnika) ruszyliśmy do Sopotu, by cieszyć się morzem (i goframi). Po południu dołączył do nas Gwen, Mats nabył piłkę ze spidermanem i tak spędziliśmy prawie cały dzień w okolicach plaży.

Wieczorem pogoda zepsuła się dokumentnie, było paskudnie zimno i popadywało, więc zamiast nocnego siedzenia na plaży, Hewi zabrał nas na karaoke

Marfa, Mathieu, Daniele

Baptiste, Gwen, Alice, Daniele, Mathieu

W piątek rano Marta, Asia i Baptiste wrócili do Łodzi, a my w deszczowej aurze i konsekwentnie słabym samopoczuciu zwiedzaliśmy Stocznie i wystawę: Drogi ku wolności (serdecznie polecam). Kiedy zrobiliśmy przerwę na obiad na 16 piętrze, pogoda się znacznie poprawiła i mogliśmy kontynuowac spacer po Starówce w milszych warunkach. Wyjątkowo aktywny dzień zakończyliśmy pizzą na plaży w Sopocie i spacerem po molo. Aż z łezką w oku wspominam, tak mi tam wtedy było cudnie :)

Erasmusi wrócili w sobotę raniutko do Łodzi, a my z Martyną przed 12 wybrałyśmy się w długą drogę do Warszawy, gdzie mogłam spędzić kompletnie beztroską dobę z Magdą, nie martwiąc się o bilety, autobusy, kierunki ani zabytki. Zostałam tak ugoszczona na kolacji u koleżanki Magdy ze studiów, że mogłabym się tłuc do Warszawy choćby i co tydzień ;) Przy okazji nocnych spacerów udało nam się zahaczyć o niesamowicie już kultowe miejsce, opisane we wspomnianym wyżej przewodniku jako 'Przekatki Zakatki' (i jak tu nie kochać francuzów?).

Powrót do normalnego życia może i byłby bardziej bolesny, gdyby nie to, że tuż po weekendzie majowym zaczęły się Juwenalia na uniwerku. I tak na 3 dni wessało mnie lumumbowo, a gdzieś miedzy akademikami, grillami z erasmusami, macareną, T-love i Brodką udało nam się zrobić Marcie dwudziestkową niespodziankę. 

No i znowu trochę studiowania, fińska kolacja (cóż to za piękna tradycja :)), dyktando z hiszpańskiego na "muy, muy, muy bien!!!" i Juwenalia polibudy na czele ze Strachami i EastWest Rockers, dziwnymi znajomościami, orzeszkami i za dużą pizzą.

Z innych fajnych spraw, to nakręciłam film o włoskiej gestykulacji, byłam w szpitalu, naprawili mi ucho i z niego wyszłam, dostałam pracę i kibicowałam biegającym na Cała Polska Biega z Mapą i zakończonych dzisiaj Klubowych Mistrzostwach Polski (wszystkie moje zdjęcia tutaj).

Uf.
[a ze smutnych refleksji, to strasznie mi się życie wybrakowane zrobi jak ci erasmusi wyjadą. Amen.]